سفر هست و گردوغباروفراموشی...اما اون که یکی بود خواست که ما هم یکی یه دونه بشیم....پس شدیم اون وقت:من بودم و توبودی ادم و حوا ...همه وهمه!یه کلاس درس بود به چه بزرگی....خیلی بزرگ,اون قدر بزرگ که دیوار هم نداشت,سقف هم نداشت ....اصلا اون موقع سقف و دیوار افریده نشده بود...ولی بعد ها یه سقف قشنگ و پر از ستاره با یه گردی سفید که هر موقع خودشو تو اسمون نشون بده اسمونو زیبا تر می کنه واسمون گذاشت....اره اون مارو خیلی دوست داشت وداره, اما حالا این منو تو ...ما ادمای به اصطلاح متمدن حتی زحمت این که سرمون رو بالا  بیاریم و برای دو دقیقه به این سقفی که معلوم نیست تا کدوم کهکشان ادامه داره تک نگاهی بندازیم رو نمیدیم,با هزار دلیل ....چرا؟چرا ما ادم بزرگا باید زود بچگی ها رو ارزوها رو که میشد با تلاش بهش رسید رو موقعی که داشتیم راه رو بلد می شدیم بستیم و گذاشتیم این قدر خاک بخوره تا بپوسه .... بچه که بودیم می گفتیم ...من میخوام ستاره شناس بشم ...من میخوام وقتی بزرگ شدم فضا نورد بشم...من,من می خوام .....حیف هست این زیبایی رو که خدا داده یادمون بره که مال ماست ,کاش میشد هر شب فقط پنج دقیقه به اسمون بنگریم و ببینیم.....